کودک آنلاین

موضوع مقاله : تربیت و روانشناسی

دسته بندی : تربیت و روانشناسی

0
احساس مالکیت کودکان – بخش پنجم
احساس مالکیت کودکان در روش عرضه ی اسباب‌بازی به کودکان دو دیدگاه وجود دارد. بعضی از روانشناسان معتقدند که به کودک فرصت دهیم تا با اسباب‌بازی ور برود تا طرز کار آن‌را یاد بگیرد . آنان معتقدند نباید طرز کار اسباب بازی را به کودکان یاد داد ؛ بهتر است آنان را آزاد گذاشت تا خودشان آنرا کشف کنند. احساس مالکیت کودکان

احساس مالکیت کودکان – بخش پنجم
روش عرضه ی اسباب بازی به کودک
در روش عرضه ی اسباب‌بازی به کودکان دو دیدگاه وجود دارد. بعضی از روانشناسان معتقدند که به کودک فرصت دهیم تا با اسباب‌بازی ور برود تا طرز کار آن‌را یاد بگیرد . آنان معتقدند نباید طرز کار اسباب بازی را به کودکان یاد داد ؛ بهتر است آنان را آزاد گذاشت تا خودشان آنرا کشف کنند.
اصولا در هر کاری که بچه ها می کنند ، باید به آنان امکان داد تا خودشان‌آن را انجام دهند ؛ مگر آن که قادر به انجام دادن آن نباشند و یا از شما کمک بخواهند.
ژان پیاژه ، روانشناس شهیر فرانسوری ، معتقد است : (( هرگاه چیزی را به کودک یاد دهیم مانع شده ایم که خود آن را شخصا کشف و یا اختراع کند. )) او همچنین می گوید : (( اگر به کودک فرصت دهید تا به طور طبیعی حقیقتی را با صرف بیش از سه روز وقت شخصا کشف کند ، به تسریع رشد او بیشتر کمک کرده اید تا این که همان مطالب را بی درنگ و به صورت عاریه ای از بیرون در اختیار او بگذارید )).
در این دیدگاه ، تاکید بر این است تا جایی که امکان دارد به کودک اجازه دهیم خودش با طرز کار اسباب بازی‌ها آشنا شود و راه های به کارگیری آن‌را کشف کند.
به طور مثال :
 پدری برای فرزندش یک قطار اسباب بازی‌می خرد. پدر وقتی به خانه میرسد ، میخواهد هرچه زودتر قطار را به کار اندازد. در حالی که پدر مشغول جور کردن و بستن تکه های ریل های قطار به یکدیگر است ، کودک یکی از واگن ها را می قاپد و آن را به شدت به سوی دیگر اتاق پرتاب می کند.
پدر کودک با صدای بلند فریاد می زند : (( این کار را نکن ! چرا واگن را پرت کردی ،آن را این طوری روی ریل ها بگذار !)) کودک واگن را برمی دارد و بر روی ریل ها می گذارد و حرکت می دهد ، ولی واگن در سرپیچ از خط خارج میشود و بار دیگر پدر فریاد می زند : (( نگفتم این طور نکن !؟ اول باید موتورش را کوک کنی تا موتور قطار را روی ریل ها بکشد)).
اما کودک نیروی کافی برای کوک کردن قطار ندارد و یا نمیداند که چگونه‌آن را بر روی ریل سوار کند.
کودک هنوز به واقعیات توجهی ندارد. پس از آن که پدرش بی صبرانه و مثلا به مدت پانزده دقیقه با او کلنجار رفت ، احساس می کند از قطارهای فلزی به شدت متنفر است و از این که قادر نیست آنچه را پدرش میخواهد انجام دهد ، دچار احساس خستگی و ناراحتی می شود.

احساس مالکیت کودکان


احساس مالکیت کودکان

در نتیجه ، کودک از آن قطار صرف نظر می کند و به دنبال اسباب بازی دیگری می گردد تا بتواند با آن بازی کند و از بازی لذت ببرد. وقتی مرتب به کودک بگویید چه بکند و چه نکند ، کودک از بازی با اسباب بازی چیزی نخواهد آموخت و لذت نخواهد برد.
هر کودکی به این روش بازی کند ، در آینه شخصی فاقد اتکا به نفس ، محتاط و گوشه گیر خواهد شد و در هیچ کاری خلاقیت و ابتکاری از خود نشان نخواهد داد و به تنهایی قادر به رفع مشکلات خود نخواهد بود.
اگر کودک در بازی احساس کند نقش او کمرنگ است ، آن بازی نه تنها برایش لذتبخش و مفید نیست ، بلکه مخرب و مضر نیز خواهد بود ؛ زیرا در او احساس بدی شکل می گیرد و خود را شخصی بی عرضه و دست و پا چلفتی تصور می کند.
بعضی دیگر از روانشناسان معتقدند که ابتدا پدر و مادر باید با اسباب بازی مقداری بازی کند تا کودک با نحوه ی عملکرد اسباب بازی آشنا شود و سپس کودک را به حال خود بگذارد تا به بازی بپردازد.
ل. ف استروسکایا در این باره می نویسد : (( پدر و مادر پیش از دادن اسباب بازی به کودک ( به ویژه نوع جدید) باید به مدت کوتاه ، در مقابل کودک با آن بازی کنند و نحوه ی استفاده از آن را به کودک نشان دهند .))
مناسب ترین زمان برای بازی کردن با کودک ، زمانی است که او سیر و آرام و محیط اتاق آرامش لازم را داسته باشد ، تا او بتواند از تمرکز حواس کافی برخوردار شود. ابتدا نام‌اسباب بازی را بر زبان آورید ؛ مثلا ، این عروسک با حلقه و میله است. سپس حلقه را بر روی میله سوار کنید و بگویید : (( حلقه را سوار کردم )) بدین طریق ، توجه کودک به بازی جلب خواهد شد. این کار را دو یا سه بار تکرار کنید....
همکاری بیشتر در بازی با کودک سبب جلب علاقه ی او به بازی خواهد شد. برای این که کودک به بازی علاقه پیدا کند و بتواند به مدت طولانی و با تمرکز حواس به بازی بپردازد ، باید نحوه ی این کار به او آموخته شود.
از کودک نباید انتظار داشت ، حتی با وجود اسباب بازی های گوناگون ، بتواند به بازی مشغول شود ، چون او هنوز با راه های بازی آشنا نیست. پدر و مادر با شرکت در بازی های کودک خود ، او را به طور مستقیم هدایت می کنند و تجارب او را بالاتر می برند.
منبع : کتاب راهنمای انتخاب اسباب بازی
احساس مالکیت کودکان
احساس مالکیت کودکان
احساس مالکیت کودکان – بخش اولاحساس مالکیت کودکان – بخش اول

احساس مالکیت کودکان کودک اسباب‌بازی‌های خود را دوست دارد و به آسانی حاضر نمیشود آنها را با کودک دیگری تقسیم کند ؛ زیرا حس مالکیت در آنان بسیار قوی است. او آنچه را دوست دارد متعلق به خود می داند و حاضر نیست به کودکان دیگر بدهد. احساس مالکیت کودکان


احساس مالکیت کودکان – بخش دوماحساس مالکیت کودکان – بخش دوم

احساس مالکیت کودکان کودک چهار ساله هنوز به‌آن اندازه دست و دلباز نشده است‌که اسباب بازی مورد علاقه‌ی‌خود را برای بازی به‌کودک دیگر واگذار کند. اما ممکن است چیز دیگری را که فعلا به‌آن نیاز ندارد ، در اختیار دیگری قرار دهد. احساس مالکیت کودکان


احساس مالکیت کودکان – بخش سوماحساس مالکیت کودکان – بخش سوم

احساس مالکیت کودکان بعضی از پدر و مادرها هنگامی که کودکشان اسباب‌بازی و یا وسیله ای را در مجلس مهمانی و... از کودک دیگری می گیرد ، احساس ناراحتی می کنند و با خود می گویند خانواده های دیگر چنین قضاوت خواهند کرد که در تربیت کودکشان کوتاهی کرده اند. احساس مالکیت کودکان


احساس مالکیت کودکان – بخش چهارماحساس مالکیت کودکان – بخش چهارم

احساس مالکیت کودکان کودک موجودی است مانند آینه ، صاف و بدون تیرگی ، برگ سفیدی که چیزی در آن نوشته نشده و آماده ی نقش پذیری است . دقت اولیا و مربیان در تعلیم و تربیت در این مرحله ، میتواند از او انسانی والا و مفید برای جامعه بسازد ؛ و برعکس ، بی دقتی در ادای این مهم ، چه بسا که از او انسانی نامتعادل و زیان آور به حال خود و جامعه خواهد ساخت. احساس مالکیت کودکان

نظرات شما

فقط کاربران می توانند دیدگاه خود را ثبت کنند.
در صورتی که عضو هستید اینجا کلیک کنید
و در صورتی که تمایل به عضویت دارید اینجا کلیک کنید.

دیگر مقالات

    مقاله?ویدیو?کاربر?
    لیست مقالات
    لیست ویدیو ها
    لیست کاربران
    به کانال تلگرام کودک آنلاین بپیوندید