کودک آنلاین

موضوع مقاله : تربیت و روانشناسی

دسته بندی : تربیت و روانشناسی

0
بازیگوشی و سر به هوایی در کودکان
بازیگوشی و سر به هوایی در کودکان همه ی کودکان گاهی سر به هوا می شوند و بسیاری از آنها نیز بر بر حسب عادت بازیگوش هستند. بی تردید ما عملا آمادگی مواجهه با بازیگوشی فرزندانمان را نداریم و هرگز موافق آن نیستیم. بازیگوشی و سر به هوایی در کودکان

بازیگوشی و سر به هوایی در کودکان
همه ی کودکان گاهی سر به هوا می شوند و بسیاری از آنها نیز بر بر حسب عادت بازیگوش هستند. بی تردید ما عملا آمادگی مواجهه با بازیگوشی فرزندانمان را نداریم و هرگز موافق آن نیستیم.
به طور خلاصه هرگاه این رفتار را مشاهده کنیم سریعا عصبانی میشویم و به همین دلیل نمی توانیم نسبت به آن واکنش درستی داشته باشیم. در این موارد ما به طور کلی عصبانیتمان را با سرزنش های بیهوده ، تهدید و گاهی نیز تنبیه بدنی بروز می دهیم ولی هیچ یک از این واکنش ها برای رویاروی با چنین رفتارهایی توصیه نمیشود.
منشا بازیگوشی کودکان این است که آنها یا دوست ندارند کار مورد نظر را انجام دهند یا ما را دوست ندارند .
اما کودکان بیشتر در مواجهه با چه کارهایی بازیگوشی می کنند؟ شستن ، خوردن ، به رختخواب رفتن ، آماده شدن برای رفتن به جایی و.... ؛ این تمام چیزی است که ما به یاد می آوریم.
آیا اکنون ما به آنها تذکر می دهیم ، چون بازیگوشی می کنند؟ یا آنها بازیگوشی می کنند چون ما به آنها تذکر می دهیم؟ ما به عنوان پدر و مادر احساس می کنیم که اگر به کودکانمان چیزی را گوشزد نکنیم ، آنها یا دیرتر از حد انتظار ، کارهای روزمره ی خود را انجام می دهند، یا هرگز آنها را انجام نمی دهند.
با وجود این ، دست کم تا حدودی برای خودمان ثابت شده است که گوشزد کردن مداوم نمیتواند خیلی موثر باشد. پس باید راه های دیگری را امتحان کرد.
درمان این مشکل نیازمند راه حل های موثرتری است. هر دو دلیل گفته شده حاکی از این است که کودک چیزهایی را دوست ندارد ، نخست ، کارهای روزمره و دیگری ، ما که آ«ها را به انجام دادن این کارها وادار می کنیم.
به رغم نبود انگیزه یا میل ، کودک به اهمیت یا انجام دادن آن کار نگاه می کند. به عبارت دیگر او میان نخواستن و انجام ندادن قرار می گیرد . هرجا هر فردی ، کوچک یا بزرگ ، در چنین وضعیتی قرار گیرد ، در آن زمان آن کار را انجام نمی دهد یا نیمه کاره رهایش می کند.
پس ما نیز کم و بیش با این مسئله رو به رو می شویم . این دقیقا همان چیزی است که کودکان با آن مواجهند .
آنها کمی دیرتر از دیگران آماده ی شام خوردن می شوند ، دست هایشان را به خوبی نمی شویند ، در آخرین لحظات به سرویس مدرسه می رسند ، وسایلشان را جا می گذارند، لباس خود را می پوشند اما نامرتب و شلخته هستند و.... هر پدر و مادری میتواند به موارد دیگری نیز اشاره کند.
این موارد نشان می دهد که کودک نمیتواند میان بی علاقگی به یک کار و اجبار به انجام دادن آن ارتباط موثری برقرار کند. بازیگوشی کودکان نمودی از مقاومت آنهاست. بهترین درمان ممکن این است که آن مقاومت را از سر راهمان برداریم و فرزندمان را به سمت کارهایی که نمی خواهد انجام دهد ، هدایت کنیم.
انجام دادن این کار مخصوصا زمانی که کودک برحسب عادت در بسیاری از کارها بازیگوش است ، بسیار مشکل تر می شود. یعنی کودک برابر خواسته های والدینش چنان مقاومت می کند که خشم و عصبانیت آنها را در پی دارد و سپس ، همین عصبانیت به دلیلی برای سرپیچی تبدیل میشود.
در ادامه ، شخصیت او پس از مدتی به دلیل اندک لذت کینه توزانه ای که نصیبش می شود به شخصیتی ناسازگار و سرکش تغییر می کند.
اگر بازیگوشی به این شکل کلی که شرح داده شد ، رسیده باشد ، بهتر است با خود آن کاری نداشته باشیم. در نظر گرفتن یک برنامه ی جامع که شامل ارتباط های اجتماعی باشد ، برای هدایت احساسات خالص و ناب فرزندمان بسیار مهم است.
ما فرزندانمان را به گونه ای تربیت یا ترغیب می کنیم که یاد بگیرند همیشه کنار آنها نخواهیم بود. آنها می دانند چه می خواهیم . چیزی که آنها یاد می گیرند این است که رضایت ما را به دست آورند و البته برنامه های اجتماعی ما نیز در رابطه با همین امر طراحی می شود.
درمان بازیگوشی های جزئی نیز از الگوهای مشابه تبعیت می کند. ایده آل این است که برای کسب نتایج مطلوب به فرزندمان انگیزه بدهیم. هیچ حرف و حدیثی درباره ی شستن دست ها ، لباس پوشیدن و به موقع رسیدن به سرویس مدرسه وجود ندارد.
اما این کارها که اساسا روزمره تلقی میشوند عادتا نیز پذیرفته شده اند. با این حال وقتی کودکان با بازیگوشی در این کارها تمرد می کنند ، در واقع ناخشنودی و نارضایتی خود را بروز می دهند.  وقتی در این شرایط او را سرزنش می کنیم و تحت فشار می گذاریم تنها نارضایتی اش را تشدید می کنیم.
بهترین فرصت زمانی به دست می آید که بازیگوشی او آنچنان حاد نشده باشد. در این شرایط باید به گونه ای رفتار کنیم که او عشقمان را درک کند نه اینکه مدام با رفتارهای اصلاحی و عیبجویانه ی ما رو به رو شود.
منبع : کتاب الفبای مراقبت از کودک
بازیگوشی و سر به هوایی در کودکان

راه‌های شناسایی کودک بیش فعالراه‌های شناسایی کودک بیش فعال

راه‌های شناسایی کودک بیش فعال معمولاً اختلال از سه سالگی به بعد تشخیص داده می‌شود. کودکان مبتلا در دوره شیرخواری، اغلب پرتحرک بوده و دست‌ها و پاهای خود را زیاد حرکت می‌دهند، کم‌خواب و کم‌غذا بوده زیاد گریه می‌کنند و عکس‌العمل نشان می‌دهند. راه‌های شناسایی کودک بیش فعال


کودکان پر جنب و جوشکودکان پر جنب و جوش

کودکان پر جنب و جوش تحرک در کودک بستگی به دو عامل تندرستی و بیماری دارد اما ووالدین معمولا کودکانی را که جنب و جوش زیادی دارند، نمیپذیرند.چرا؟در حالی که جنب و جوش بیش از اندازه کودک ناشی از فعالیت زیاد اوست. کودکان پر جنب و جوش


پرت شدن حواس کودک دو سالهپرت شدن حواس کودک دو ساله

پرت شدن حواس کودک دو ساله حواس بعضی از بچه های دوساله را به راحتی میتوان از یک فعالیت پرت کرد اما بعضی دیگر از دوساله ها میتوانند گیرنده ی خود را طوری تنظیم کنند که بیشتر علائم مزاحم را دریافت نکنند. توانایی کودک دوساله ی شما برای حفظ تمرکز و توجه خود یا برعکس میزان حواس پرتی او به وسیله ی این خصوصیت مزاجی توصیف میشود. پرت شدن حواس کودک دو ساله

نظرات شما

فقط کاربران می توانند دیدگاه خود را ثبت کنند.
در صورتی که عضو هستید اینجا کلیک کنید
و در صورتی که تمایل به عضویت دارید اینجا کلیک کنید.

دیگر مقالات

    مقاله?ویدیو?کاربر?
    لیست مقالات
    لیست ویدیو ها
    لیست کاربران