کودک آنلاین

موضوع مقاله : تربیت و روانشناسی

دسته بندی : تربیت و روانشناسی

0
راه‌های پرورش اعتماد به‌ نفس در کودکان- قسمت اول
راه‌های پرورش اعتماد به‌ نفس در کودکان- قسمت اول :تشویق غذای رشد دهنده عزت نفس در انسان‌هاست. تصور اینکه چگونه انسان‌ها می‌توانند بدون تأیید موفقیت‌ها و توانایی‌هایشان برای خود ارزش قائل شوند تصوری بیهوده است. اگرچه همه ما از قدرت تشویق و اهمیت بالای آن برای سلامت روان آگاهی داریم ولی در بعضی از خانه‌ها تشویق تبدیل به کالایی نایاب شده است. راه‌های پرورش اعتماد به‌ نفس در کودکان- قسمت اول

راه‌های پرورش اعتماد به‌ نفس در کودکان - قسمت اول
تشویق  غذای رشد دهنده عزت نفس در انسان‌هاست. تصور اینکه چگونه انسان‌ها می‌توانند بدون تأیید موفقیت‌ها و توانایی‌هایشان برای خود ارزش قائل شوند  تصوری بیهوده است. اگرچه همه ما از قدرت تشویق و اهمیت بالای آن برای سلامت روان آگاهی داریم ولی در بعضی از خانه‌ها تشویق تبدیل به کالایی نایاب شده است.
البته منظور از خانه  جامعه بزرگ ما نیست بلکه منظور همین چهاردیواری کوچکی است که در آن زندگی می‌کنیم. حالا دوباره خوب فکر کنید. آخرین باری که فرزندتان را تشویق کرده‌اید کی بوده است؟
خودآگاهی
کودکان باید تشویق شوند تا احساس خوبی نسبت به خویش داشته باشند  طی یادگیری‌های جدید به انجام فعالیت مورد نظر دلگرم و تحریک شوند  حس لیاقت و داشتن کفایت در آن‌ها رشد کند و ما را از توانایی‌هایشان که جزئی از کل خودآگاهی آن‌هاست مطلع سازند.
کودکان درحالی‌که برای انجام کاری کوشش می‌کنند و مهارت‌های جدید در آن‌ها رشد می‌یابد نیاز به توجه بزرگ‌سالانی دارند که اطرافیان آن‌ها را تشکیل می‌دهند. به این رفتار مورد انتظار آن‌ها در اصطلاح «بازخورد» می‌گویند.
برای انجام کارهایی مانند شنا کردن، دوچرخه‌سواری، خواندن و یا نقاشی کردن، اگر تلاش کودک شناخته‌شده و تأیید گردد و برای بهبود کارهایش به او کمک شود به هنگام سخت‌تر شدن همین تمرین‌ها باز هم احساس خوبی در زمینه ادامه آن‌ها دارد. هر توفیق جدیدی باعث رشد تدریجی احساس اعتمادبه‌نفس در آنان می‌شود و آن‌ها را از توانایی‌هایشان آگاه می‌سازد.
تشویق  باعث ایجاد پشتکار و میل به تمرین بیشتر در او شده و کودک را نسبت به رشد توانایی‌اش دلگرم‌تر می‌کند، تا حدی که آن توانایی جزئی از خودآگاه او می‌شود.
برخی والدین تا اندازه‌ای با این عقیده مخالف‌اند ولی دست‌کم باید به آن‌ها گفت که شناختن توانایی بچه‌ها کار غلطی نیست. ما به عنوان یک انسان نیاز داریم که ضعف‌ها و توانایی‌های خود را بشناسیم و بتوانیم از طریق شناخت آن‌ها شخصیت خود را با آگاهی واقع‌بینانه‌تری رشد دهیم. درک درست و واقعی از خود  نقطه شروعی برای تطبیق و سازگاری ما بازندگی است.
چگونه تشویق کنیم؟
اولین تشویق این است که این کار را به طور واقعی و حقیقی انجام دهیم  نه ظاهری و دروغین. تلخ‌ترین واقعیت موجود این است که گاهی تشویق در پرده غیبت فرو می‌رود و به ندرت به یاد استفاده ازان می‌افتیم.
جملاتی که با«من اغاز» می‌شود



برای آنکه تشویق موثر افتد باید خالص باشد و خالصانه بیان شود. اگر می‌خواهید وقت بچه‌ها را هدر دهید و با رشد آن‌ها مقابله کنید از نوعی تشویق توأم با ریاکاری، پوچ، تهی، تعاریف غیر واقعی و تعارفی استفاده کنید! اگر کودکان متوجه شوند که جمله «کارت خوب است عزیزم!» را به شکلی غیرارادی ، خودکار و بدون هر گونه احساس واقعی بر زبان آورده‌اید دچار ناراحتی و ناامیدی شدیدی می‌شوند.
کودکان در این مواقع فکر می‌کنند که واقعاً از موفقیت‌هایشان خوشحال نشده و به آن‌ها توجهی نداریم. اگر هنگام تشویق  احساس کنند که منظور واقعی شما تشویق آن‌ها نبوده است  رفتارتان را این‌گونه تعبیر می‌کنند که تلاش کرده‌اید با این حرف‌ها احساس خوبی نسبت به کاری که حتی خودش هم مطمئن نبوده که بتواند درست انجام دهد در او ایجاد کنید.
این نوع تشویق به جای اینکه منجر به تقویت اعتمادبه‌نفس در او شود آن را از بین خواهد برد. برای آنکه کودکتان را ریاکارانه تشویق نکنید جملاتی را به کار ببرید که با«من...» شروع می‌شود مثل: «من فکر می‌کنم واقعا تمام تلاش خودت رابرای تحقیق مدرسه‌ات انجام داده‌ای» یا «من دوست دارم وقتی امروز دوستت برای بازی باتو می‌اید، اسباب‌بازی‌هایت رابه او بدهی.»
وقتی صحبت‌های خود را با«من» شروع می‌کنید، تشویق شما بیشتر جنبه واقعی پیدا می‌کند، زیرا واقعی بودن اساس تشویق درست است. همان طور که اگر شنونده خوبی برای حرف‌های کودکتان باشید ارتباط خوبی با او برقرار می‌کنید، ارتباط از طریق چشم و حرکات صورت نیز به انتقال احساس واقعی شما کمک می‌کند.
دلایل مهم و عمدتاً دقیق استفاده از جملاتی که با«من» شروع می‌شود، این است که این نوع جملات مشخص می‌کنند شما در حال بیان نظر و احساس شخصی خود نسبت سه رفتار کودک هستید و بر اساس ارزش‌هایی که نزد خودتان اعتبار دارد، آن را تفسیر می‌کنید.
وقتی می‌گوییم: «عالی است!»، «کارت رابسیار عالی انجام دادی!» و «رفتارت وحشتناک است!»در واقع نشان داده‌ایم که بچه‌هایمان را با معیارهایی قطعی و عمومی، مثل خوب بودن یا بد بودن و موفق بودن یا شکست خورد می‌سنجیم.
در نظر اول ممکن است بیان این نوع جملات خیلی خوب به نظر برسد ولی بین این دو نوع گفتار یعنی جملاتی که با«من» شروع می‌شوند و بیان‌کننده نظر و معیارهای ارزشی شما هستند و جملاتی عمومی که نشان‌دهنده معیارهایی عمومی هستند تفاوتی واقعی وجود دارد.



بیان نظر شخصی توسط والدین احتمالاً اثر بیشتری بر بچه‌ها گذاشته، آن‌ها را تشویق کرده و باعث رشدشان می‌شود. قضاوت‌های غیرشخصی و عمومی در مورد کار کودکان  حتی اگر مثبت هم باشد مضر هستند.
هدف از تشویق این نیست که بخواهیم کودکان به خاطر «نفس تشویق» خود را با معیارهای مشخص وفق دهند بلکه هدف این است که کمکشان کنیم تا از قدرت و توانایی‌هایشان در انجام کارها آگاه شده و در مورد آن‌ها خوب فکر کنند ، زیرا در پایان کار باید این توان را پیدا کنند که خودشان بر اساس ارزش‌های شخصی خویش باعث رشد هنرهای خود شوند.
کودکان باید عملاً خودشان خود را تشویق کنند و در این مورد منتظر داوری دیگران نباشند. آن‌ها باید بتوانند به خودشان بگویند:«من فکر می‌کنم ان کار رابه خوبی انجام دادم!»، «به خاطر راهی که انتخاب کردم خوشحالم!» و فقط قضاوت خودشان در آن‌ها ایجاد رضایت کند.
ما نه تنها می‌توانی به وسیله تشویق صحیح نقش موثری در رشد فرزندانمان داشته باشیم بلکه گاه با طرح سؤالی مناسب می‌توانیم راه ارزیابی را به خود کودکان نشان دهیم تا دیگر منتظر ارزیابی دیگران نباشند  به این ترتیب آن‌ها خود به ارزیابی خویش می‌پردازند و کارهای مثبت خود را تأیید می‌کنند. برای مثال:
•    فکر می‌کنم در نیمه دوم بازی با اعتمادبه‌نفس بیشتری بازی کردی  نه؟
•    تو در مورد این مسئله چه فکر می‌کنی؟
•    با تلاشی که برای انجام تحقیق مدرسه‌ات کردی  مرا تحت تأثیر قراردادی! آیا خودت هم از کارت راضی هستی؟
در چنین حالاتی است که می‌توانیم به کودکانمان کمک کنیم تا درباره رفتارشان  اول خوب فکر کرده و بعد آن را ارزیابی و کنترل کنند.

•    تشویق  غذای روح و روان است برای پیش بردن کار  بسیار ضروری است.
•    اگر کودک شما در حوزه‌ای خاص توانایی و استعداد دارد حتماً آن را شناسایی کنید.
منبع:کتاب کلیدهای پرورش اعتمادبه‌نفس در کودکان و نوجوانان
راه‌های پرورش اعتماد به‌ نفس در کودکان - قسمت اول
راه‌های پرورش اعتمادبه‌نفس در کودکان - قسمت دومراه‌های پرورش اعتمادبه‌نفس در کودکان - قسمت دوم

راه‌های پرورش اعتمادبه‌نفس در کودکان - قسمت دوم :تشویق ویژه موثر تر از تشویق عادی است. این جمله که:« من روش تو را در کاربرد متفاوت رنگها و خطوط سیاه اطراف آن نقاشی می‌پسندم» یک هنرمند جوان را خیلی بیشتر دلگرم می‌کند و به او انگیزه می‌دهد تا این جمله که:«تابلوی زیبایی است». راه‌های پرورش اعتمادبه‌نفس در کودکان - قسمت دوم


تقویت اعتماد به نفس کودکان – بخش نهمتقویت اعتماد به نفس کودکان – بخش نهم

تقویت اعتماد به نفس کودکان – بخش نهم *به بدن فرزند خود احترام بگذارید و به او نیز آموزش دهید تا به بدنش احترام بگذارد. تقویت اعتماد به نفس کودکان – بخش نهم


اعتماد به نفس در کودک اولاعتماد به نفس در کودک اول

اعتماد به نفس در کودک اول اگر کودک با آگاهی از ارزشهای خود اعتماد به نفس داشته باشد از زندگی لذت می برد. والدین باید عشق و علاقه خود را به کودک ابراز کنند و با ارزش نهادن به وی در او اعتماد به نفس و رضایت خاطر به وجود آورند. اعتماد به نفس در کودک اول


نقش تشویق در شکل گیری اعتماد به نفس در کودکاننقش تشویق در شکل گیری اعتماد به نفس در کودکان

نقش تشویق در شکل گیری اعتماد به نفس در کودکان اعتماد به نفس با وجود ادراک و باورهای مثبت فرد نسبت به خودش در او آغاز میگردد. همه ی ما از سنین کودکی با دریافت ایده و نظرات دیگران پیرامون خودمان شروع به ساختن این باورها و ادراک میکنیم. والدین اولین و صمیمی ترین کسانی هستند که با کودکان ارتباط برقرار میکنند و چون میان آنها ارتباطات عاطفی گرمی وجود دارد فرزندان بیشتر از والدین تاثیر می پذیرند تا دیگران. نقش ادراک مثبت در شکل گیری اعتماد به نفس در کودکان

نظرات شما

فقط کاربران می توانند دیدگاه خود را ثبت کنند.
در صورتی که عضو هستید اینجا کلیک کنید
و در صورتی که تمایل به عضویت دارید اینجا کلیک کنید.

دیگر مقالات

    مقاله?ویدیو?کاربر?
    لیست مقالات
    لیست ویدیو ها
    لیست کاربران