کودک آنلاین

موضوع مقاله : تربیت و روانشناسی

دسته بندی : تربیت و روانشناسی

1
درخودماندگی یا درخودفرورفتگی در کودکان – قسمت اول
درخودماندگی یا درخودفرورفتگی در کودکان – قسمت اول موضوع و مطلب دیگر در این زمینه ، مسئله و یا بیماری درخودماندگی یا درخودفرورفتگی است. مشکلی که در حدود یک در هزار بچه ها به آن گرفتار می شوند و نوع خفیف آن را تقریبا 0.5% بچه ها دارند. م درخودماندگی یا درخودفرورفتگی در کودکان – قسمت اول

درخودماندگی یا درخودفرورفتگی در کودکان – قسمت اول
موضوع و مطلب دیگر در این زمینه ، مسئله و یا بیماری درخودماندگی یا درخودفرورفتگی است. مشکلی که در حدود یک در هزار بچه ها به آن گرفتار می شوند و نوع خفیف آن را تقریبا 0.5% بچه ها دارند. مشکلی که آسیب بسیار جدی سیستم عصبی و یا مغزی است و غالب اوقات با توجه به پیشرفت های علمی در دنیای امروز هم چنان برای آن کاری نمی شود کرد و فقط کمی اوضاع و موضوع ها و مسائل را شاید بتوانیم برای فرزندانمان ساده تر کنیم.
حدود 50 سال قبل با این بیماری آشنا شدیم و می دانیم که این بیماری تقریبا در همه ی زمینه های رشد ، خلل و اختلالاتی را به وجود می آورد. متاسفانه 70% تا 80% بچه های آتِستیک (Autistic ) یا بچه های درخودمانده  با مشکل و موضوع عقب افتادگی ذهنی و یا پایین بودن بهره ی هوشی رو به رو هستند ؛ مخصوصا برای روابط اجتماعی مشکلات و گرفتاری های بیشتری از بقیه ی آسیب های عصبی که در بچه ها مشاهده میشود ، خواهند داشت.
این کودکان مخصوصا در روابط اجتماعی و یا روابط انسانی با محدودیت ها و گرفتاری های بسیاری رو به رو هستند که عبارتند از :
معمولا به صورت تنها و با خودشان بازی میکنند و به هیچ وجه به محیط اطرافشان توجه و اعتنایی ندارند. آن زمانی که شما آنها را صدا میکنید ، با وجودی که صدای شما را میشنوند ، به هیچ وجه به آن اعتنایی نمی کنند و پاسخی نخواهند داد.
وقتی که به آنها نزدیک می شوید و با آنها صحبت می کنید ، اگر مشغول کاری باشند ، توجهی به شما نخواهند داشت و اگر به هر دلیلی این توجه را جلب کنید ، معمولا به چشمان شما نگاه نمی کنند و در نتیجه ارتباط چشمی به هیچ وجه برقرار نمی کنند و یا به صورت گذرا از آن می گذرند.
خیلی از اوقات فقط با کمی کج کردن سرشان به شما توجهی میکنند و یا با گوشه ی چشمشان ؛ اما به زودی هم آن را از شما برمی گردانند. در نتیجه این بچه ها علاوه بر این که علاقه ای به ایجاد ارتباط با هیچ کس ندارند ، حتی وقتی که آن ها را وادار به ارتباط می کنید با شما کاری نخواهند داشت.
زمانی که تشنه و یا گرسنه باشند و یا موضوعی آنها را اذیت کند ، سراغ شما می آیند اما در همان چارچوب با شما ارتباط محدودی را برقرار کرده و سخنی نخواهند گفت و با ایما و اشاره پیام خودشان را برای شما میفرستند و یا آنچه را که از شما خواسته اند ، اگر به آنها بدهید و در اختیارشان بگذارید ، از شما تشکری و سپاسی نداشته ، حتی لبخندی نزده و رضایت خودشان را هم در بسیاری از موارد ابراز نمیکنند.
هستند بچه های درخودمانده یا آتِستیکی (Autistic) که درست برعکس عمل میکنند :
این بچه ها دائما به شما چسبیده اند و از شما فاصله نمی گیرند.
در حالی که ممکن است ارتباطات چشمی با شما نداشته باشند ، اما به گونه ای شما را با خودشان یا با اسباب بازیشان یکی می گیرند . بنابراین ، این چسبیده بودن بیش از حد ، در حالی که درست برخلاف بیشتر بچه های درخودمانده است ، نباید سبب شود تصور کنیم که فرزند ما این بیماری و گرفتاری را ندارد.
این بچه ها در سنین بالاتر با سوالات تکراری و بسیار آزاردهنده ی خودشان که برخی از اوقات موضوع ساده ای است ، مثلِ : امروز چند شنبه است؟ یا ساعت چند است؟ واقعا عزیزان و اطرافیان خودشان را آزار می دهند ولی از آن دست برنمی دارند ، زیرا از این طریق آرامش موقتی در ذهن خودشانبه وجود می آورند.
این بچه ها در حرف زدن و یا آن چه گفت و گو است، بسیار محدود هستند و غالب اوقات به دلیل همین محدودیت، کلام کمی پیچیده و یا جملات بلندِ من و شما را با وجود آن که ممکن است چند سالی از سن آنها گذشته باشد را نمی فهمند.
غالب اوقات در بیان مطالب ، ضمیر من و تو را با هم اشتباه می گیرند. یعنی وقتی که آن ها گرسنه هستند ، می گویند تو گرسنه هستی و وقتی که مثلا شما عصبانی هستید ، می گویند من عصبانی هستم . بنابراین این جا به جایی دقیقا نشان می دهد که چگونه گرفتاری های ذهنی دارند.
در بسیاری از موارد فقط از طریق تقلید ، چیزهایی را می آموزند و به همین علت است که از طریق تقلید و وادار کردن آنها به انجام برخی از کارها میتوا توفیقی به دست آورد.
صدای ما را تقلید می کنند اما این صدای تقلید شده برخی از اوقات صدای خود آن ها نیست بلکه آنچه را که شنیده اند ، می باشد و به همین علت به نظر کمی مصنوعی و غیرعادی می آید.
با سخن گفتنِ نسبتا آهسته ی یکنواخت ، اگر حرفی بزنند ، دیگران را خسته می کنند و انتظار شما را برای یک ارتباط معنی دار و جالب برآورده نخواهند کرد.
در وقت گفت و گوی با شما در سنین حتی بالاتر ، به یک باره وسط گفت و گو مطلب را رها می کنند و یا به موضوع دیگری می پردازند. و غالب اوقات توان این را ندارند که یک مذاکره و محاوره را تا به آخر و رسیدن به نتیجه ادامه بدهند.
منبع : کتاب پرورش ، تعلیم و تربیت 3 تا 7 سالگی
درخودماندگی یا درخودفرورفتگی در کودکان – قسمت اول

درخودماندگی یا درخودفرورفتگی در کودکان – قسمت دومدرخودماندگی یا درخودفرورفتگی در کودکان – قسمت دوم

درخودماندگی یا درخودفرورفتگی در کودکان – قسمت دوم بچه های درخودمانده ، حرکات و رفتار اضافه ی بسیاری دارند. در برخی از موارد بی خود دست و پای خودشان را حرکت می دهند و جا به جا می شوند ، بدون آن که هدف و مقصودی داشته باشند. مخصوصا کارهای تکراری حتی آزاردهنده و خسته کننده ای را از خودشان نشان می دهند.


عقب افتادگی یا عقب ماندگی کودک عقب افتادگی یا عقب ماندگی کودک

عقب افتادگی یا عقب ماندگی کودک همه ی رشد اخلاقی کودک ، در گرو آمادگی ادراکی و ذهنی آنها برای پذیرفتن امور و اصول اخلاقی و گذاشتن پایه و اساس و شالوده برای رشد اخلاقی آینده است. باید توجه ویژه ای به توانایی فرزندمان در این زمینه داشته باشیم. عقب افتادگی یا عقب ماندگی کودک


اوتیسم ( درخودماندگی ) در کودکاناوتیسم ( درخودماندگی ) در کودکان

اوتیسم ( درخودماندگی ) در کودکان : این اختلال در توانایی کودک برای برقراری ارتباط با دیگران اشکال ایجاد می‌کند.اوتیسم ( درخودماندگی )معمولاً تا سن 3 سالگی مشخص می‌شود و در پسران بیشتر از دختران رخ می‌دهد.علت آن نامعلوم است اما زمینه‌ی ژنتیکی دارد و ممکن است با صدمات جزئی به مغز قبل از تولد ، در حین تولد نیز ارتباط داشته باشد. اوتیسم ( درخودماندگی ) در کودکان

نظرات شما

فقط کاربران می توانند دیدگاه خود را ثبت کنند.
در صورتی که عضو هستید اینجا کلیک کنید
و در صورتی که تمایل به عضویت دارید اینجا کلیک کنید.

دیگر مقالات

    مقاله?ویدیو?کاربر?
    لیست مقالات
    لیست ویدیو ها
    لیست کاربران