کودک آنلاین

موضوع مقاله : تربیت و روانشناسی

دسته بندی : تربیت و روانشناسی

0
احساس مالکیت کودکان – بخش دوم
احساس مالکیت کودکان کودک چهار ساله هنوز به‌آن اندازه دست و دلباز نشده است‌که اسباب بازی مورد علاقه‌ی‌خود را برای بازی به‌کودک دیگر واگذار کند. اما ممکن است چیز دیگری را که فعلا به‌آن نیاز ندارد ، در اختیار دیگری قرار دهد. احساس مالکیت کودکان

احساس مالکیت کودکان – بخش دوم
کودک چهار ساله هنوز به‌آن اندازه دست و دلباز نشده است‌که اسباب بازی مورد علاقه‌ی‌خود را برای بازی به‌کودک دیگر واگذار کند. اما ممکن است چیز دیگری را که فعلا به‌آن نیاز ندارد ، در اختیار دیگری قرار دهد.
به‌هر حال ، هنوز زود است‌که‌این قبیل کودکان را به‌حال خود گذاشت و باید همیشه یک نفر دورادور مراقب آنان باشد تا نوبت را رعایت و با اسباب بازی های خود مشترکا بازی کنند.
کودکان پنج ساله بسیار علاقه مندند که در نمایش های کودکانه شرکت جویند و نقشی داشته باشند و بازی هایی مانند (( خانه بازی )) یا (( مهمان بازی )) یا (( دکتر بازی )) و یا (( فروشگاه بازی )) از بازی های مورد علاقه ی کودکان پنج ساله ، چه پسر و چه دختر است.
این گونه کودکان به‌فعالیت های گروهی و بازی های جمعی علاقه وافر دارند ، ولی در عین حال به‌بازی های انفرادی نیز تمایل بسیار نشان می دهند.
کودک در این سن ، نوبت گرفتن در بازی را زود یاد می گیرد و به‌آنچه به‌دیگران تعلق دارد ، احترام می گذارد و دیگر اسباب بازی های دیگران را از دست آنان نمی قاپد و به‌زور از دستشان نمی رباید. البته ، ممکن است هنوز نزاع و دعوا میان این کودکان دیده شود ؛ ولی نه به‌آن اندازه که مراقبت دایم لازم باشد.
بزرگسالان ، در عین حال که به‌کار دیگری مشغول اند ، باید دورادور نیز مراقب آنان باشند. کودک ، در هنگام ورود به‌مدرسه ، به‌آن حد از توانایی رسیده است که‌میان مال من و مال دیگری تفاوت قایل شود.
کودک ، در این سن می بایستی مالک چیزی باشد ، برای مثال ، در منزل ، تا حد امکان ، اتاق جداگانه ای داشته باشد و اگر امکان ندارد یک کمد مخصوص و یا تاقچه ای از اتاق ، جعبه‌، کارتن و یا گوشه ای از اتاق را به‌او اختصاص دهید تا وسایلش را ، دور از دسترس دیگران ، نگهداری کند.
او ، به‌این ترتیب ، حس مالکیت و مراقبت از وسایل‌خود را یاد می گیرد.
والدین نیز می بایستی به‌ادعای حق مالکیت فرزند خود احترام بگذارند . مانتو و یا کاپشن کوتاه شده و یا اسباب بازی ای را که بدون استفاده مانده است ، بی اجازه ی او به‌دیگری و یا برادر و خواهر کوچک ترش نبخشید.
باید از کودک بپرسید مایل است‌که‌چه چیزی را حفظ کند و چه چیزی را ببخشد. اگر حاضر نیست از وسایلی که به‌نظر شما زیادی است صرف نظر کند ، به‌عقیده اش احترام بگذارید.
وقتی کودک اجازه داشته باشد آنچه را به‌او تعلق دارد پیش خود نگه دارد و یا مجبور نباشد همه چیز را با دیگران تقسیم کند یا هدیه دهد ، ارزش مالکیت را به‌درستی درخواهد یافت و خواهد آموخت که چرا نمیتواند چیزی را که مال او نیست ، بردارد.

احساس مالکیت کودکان


احساس مالکیت کودکان

در حال حاضر ، چاره ای ندارید به‌جز این که توجه داشته باشید وقتی از خانه ی دوستی و یا کودکستان یا از محل بازی به‌خانه برمی گردید ، آیا جیب شلوار کوچولوی شما پر شده به‌نظر میرسد یا خیر !
بهتر است از کوچولوی خود بخواهید جیب هایش را بگردد و ببیند آیا چیزی که به‌او تعلق ندارد و دوست او در جستجوی آن است در آن جا فراموش شده است یا نه ! او را سرزنش یا تنبیه نکنید ، بلکه از فرزند کوچک خود بخواهید آن را سریع به‌صاحبش بازگرداند.
در هنگام خرید از مغازه ها نیز دقت کنید چیزهایی که در دسترس او قرار گرفته اند ، به‌سرعت به‌داخل جیبش سقوط نکنند! شما باید همواره توضیح دهید که نمیتوان بدون پرداخت بهای چیزی آن را از داخل مغازه بیرون برد. به‌تدریج کودک شما خواهد آموخت آنچه‌را به‌دیگران تعلق دارد بشناسد و به‌آن احترام بگذارد.
متاسفانه ، به‌دلیل ناآشنایی پدران و مادران با مسئله احساس مالکیت کودکان و نقش آن در رشد شخصیت آنان ، آسیب های روحی – روانی جبران ناپذیری بر شخصیت کودک وارد می آورند.
به‌طور مثال ، با آمدن کودکی به‌عنوان میهمان در خانه ، پدر و مادر سعی دارند به‌کودک تفهیم کنند که اسباب‌بازیهای‌خود را به‌کودک میهمان بدهد. به‌او تلقین می کنند که کودک میهمان دوست توست و باید با اسباب بازی های تو شریک شود.
در صورتی که کودک در مقابل نظر پدر و مادر مخالفت کند آنان ، ابتدا با تشویق و تحمیق ( ((اگر اسباب بازی هایت را بدهی برای تو سه چرخه میخرم ، تو بچه ی خوبی هستی ، تو بچه ها را دوست داری ، مهربانی ، عاقلی ،... )) ) سپس با تهدید و تنبیه ( (( اگر اسباب بازی هایت را ندهی دوباره تو را به‌میهمانی نمی برم ، برایت دوچرخه نمی خرم و...)) )کودک را وادار می کنند که برخلاف میل باطنی خود ، اسباب‌بازی‌هایش‌را به‌کودک میهمان بدهد.
در صورتی که در همین زمان حس مالکیت در کودک گل کرده و با ندادن اسباب بازی به‌کودک دیگر میخواهد اعلام کند که اینها در مالکیت من است و اگر به‌ناچار اسباب بازی اش را به‌کودک میهمان بدهد به‌خاطر این‌است که‌از توجه و محبت پدر و مادر محروم نشود ( نیاز به‌توجه مثبت در نزد کودک از نیاز به‌مالکیت اساسی تر است. )
در حالت دیگر ، کودک مایل است بهترین و گرانبهاترین اسباب‌بازی‌خود را به‌بچه ی میهمان و یا همسایه بدهد. در این موقعیت است که‌حس ایثار ، گذشت ، تعاون و همکاری در کودک زنده میشود و او میخواهد شادی‌های‌خود را با دوستان تقسیم کند.
در این حالت نیز متاسفانه با مخالفت و مقاومت پدر و مادر رو به‌رو میشود و با پیام های کلامی و غیرکلامی ( اخم کردن ، ابرو بالا انداختن ، نگاه های زهرآگین ، بعدا بازی کن ، عروسک باتری ندارد و...) به‌کودک می گویند که اسباب بازی خصوصی است و دیگران نباید به‌آن نزدیک شوند و با آن بازی کنند.
در هر دو حالتی که والدین دخالت و اظهارنظر کرده اند ، میل درونی ، رغبت ، خواست قلبی و تشخیص کودک را نادیده گرفته و به‌روح استقلال طلبی و اعتماد به‌نفس او آسیب زده اند.
منبع : کتاب راهنمای انتخاب اسباب بازی
احساس مالکیت کودکان
احساس مالکیت کودکان
احساس مالکیت کودکان – بخش اولاحساس مالکیت کودکان – بخش اول

احساس مالکیت کودکان کودک اسباب‌بازی‌های خود را دوست دارد و به آسانی حاضر نمیشود آنها را با کودک دیگری تقسیم کند ؛ زیرا حس مالکیت در آنان بسیار قوی است. او آنچه را دوست دارد متعلق به خود می داند و حاضر نیست به کودکان دیگر بدهد. احساس مالکیت کودکان


ندادن اسباب بازی به کودکان دیگرندادن اسباب بازی به کودکان دیگر

ندادن اسباب بازی به کودکان دیگر کودک آنلاین: معمولاً بچه ها نمی توانند به راحتی اسباب بازی هایشان را به کودکان دیگر بدهند و بر سر این موضوع با آنها دعوا می کنند. حتی بچه های یک و نیم ساله نیز سر این مسئله با کودکان دیگر دعوا می کنند.


احساس مالکیت بیش از حد والدین و تک فرزندان احساس مالکیت بیش از حد والدین و تک فرزندان

احساس مالکیت بیش از حد والدین و تک فرزندان رشد کودک به معنای پذیرش تدریجی مسئولیت هایی است که در گذر از مرحله ی وابستگی ( کودکی که به مراقبت های مادرش متکی است ) به مرحله ی استقلال ( جوانی به مراقبت کامل از خود قادر است ) او را کمک خواهد کرد. احساس مالکیت بیش از حد والدین و تک فرزندان


اشتراک گذاری اسباب بازی در کودکاناشتراک گذاری اسباب بازی در کودکان

اشتراک گذاری اسباب بازی در کودکان آیا جمله هایی مانند : (( مال منه ! )) ، (( نه ، مال منه!)) به نظرتان آشنا می آید؟ در مورد کودکان خردسال کاملا طبیعی است که اسباب بازی هایشان را به دیگران ندهند و کودکان بسیار کوچک معمولا همه اشیایی را که در دسترسشان باشد مال خودشان می دانند و نباید بچه های دیگر به آنها دست بزنند. اشتراک گذاری اسباب بازی در کودکان

نظرات شما

فقط کاربران می توانند دیدگاه خود را ثبت کنند.
در صورتی که عضو هستید اینجا کلیک کنید
و در صورتی که تمایل به عضویت دارید اینجا کلیک کنید.

دیگر مقالات

    مقاله?ویدیو?کاربر?
    لیست مقالات
    لیست ویدیو ها
    لیست کاربران