کودک آنلاین

موضوع مقاله : کودکان و خانواده

دسته بندی : کودکان و خانواده

0
پنج مرحله اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحله 5
پنج مرحله اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحله 5 بعدازاینکه به حرف‌های فرزند خود گوش کردید و به او کمک کردید تا احساسات خود را درک و نام‌گذاری کند، خودبه‌خود وارد مرحلۀ حل مشکل می‌شوید. این فرآیند نیز شامل پنج مرحله است که عبارت‌اند از: پنج مرحله اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحله 5

پنج مرحله اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحله 5
•    تعیین حدومرزهایی برای کودک و درعین‌حال، کمک به او در حل مشکلاتش
بعدازاینکه به حرف‌های فرزند خود گوش کردید و به او کمک کردید تا احساسات خود را درک و نام‌گذاری کند، خودبه‌خود وارد مرحلۀ حل مشکل می‌شوید. این فرآیند نیز شامل پنج مرحله است که عبارت‌اند از:
تعیین حدومرز ، مشخص کردن هدف‌ها ، فکر کردن دربارۀ راه‌حل‌های ممکن ، ارزیابی راه‌حل‌های مطرح‌شده بر اساس معیارهای ارزشی خانواده ، کمک به کودک در انتخاب یکی از راه‌حل‌ها.
در نگاه نخست این مراحل ممکن است پُر دردسر و طولانی جلوه کنند، اما با تمرین خیلی ساده می‌شوند، معمولاً می‌توان به‌سرعت آن‌ها را انجام داد. شما می‌توانید فرزندتان را در طی این مراحل راهنمایی کنید.
- تعیین حدومرز
حل مشکل، به‌ویژه برای بچه‌های خردسال، اغلب با تعیین حدومرزی برای رفتار نامناسب کودک از سوی والدین آغاز می‌شود. برای مثال بچه‌ای ناراحت می‌شود و این احساس منفی خود را به شیوه‌ای نامناسب مثل کتک زدن همبازی خود یا شکستن اسباب‌بازی بروز می‌دهد.
وقتی پدر یا مادر هیجان زیر بنایی این بدرفتاری کودک را درک کند و او را در نام‌گذاری آن یاری نماید، آنگاه کودک درمی‌یابد که این‌گونه رفتارهایش نامناسب‌اند و قابل‌تحمل نیستند. در این مرحله مادر یا پدر می‌تواند کودک را به سمت یافتن شیوه‌های مناسب‌تری برای کنترل احساسات منفی‌اش رهنمون شود.
به گفتۀ گینوت، کودکان باید بفهمند که مشکل اصلی، احساسات آن‌ها نیست بلکه بدرفتاری آن‌هاست. بنابراین وظیفۀ پدر و مادر این است که برای اعمال و رفتار بچه‌ها و نه آمال و آرزوهای آن‌ها، حدومرز تعیین کنند.
والدین بعدازاینکه حدومرزی برای رفتارهای نامناسب کودک تعیین کردند، باید برای وی مشخص کنند که پیروی یا عدم پیروی از این قوانین چه عواقبی در پی دارد. رفتارهای خوب کودکان را می‌توان با توجه مثبت، تشویق و جایزه و پاداش پاسخ داد. در مقابلِ بدرفتاری‌های او نیز می‌توان از روش‌هایی مثل بی‌اعتنایی، محروم کردن از برخی از امتیازات یا پاداش ندادن استفاده کرد.
روش‌های تعیین حدومرز رفتار، که در آن‌ها حرمت، عزت‌نفس و توانمندی کودک حفظ می‌شود کارایی بهتری در خانواده دارد. وقتی برای کودک قواعد و قوانینی تعیین می‌شود که برایش قابل‌درک است و او احساس می‌کند کنترل زندگی‌اش در دست خودش قرار دارد، کمتر احتمال دارد مرتکب بدرفتاری شود.
وقتی کودکان یاد می‌گیرند هیجانات منفی خود را کنترل و تنظیم کنند، آنگاه ضرورت تعیین حدومرزهای رفتاری از سوی والدین کاهش می‌یابد.
- مشخص کردن هدف‌ها
بعدازآنکه مادر یا پدر با همدلی به حرف‌های فرزند خود گوش سپردند، به او در نام‌گذاری احساساتش کمک کردند و برای رفتارهای نامناسب او حدومرز تعیین کردند، نوبت به آن می‌رسد که در جهت حل مشکل او هدف‌هایی را مشخص کنند.
اگر روند کار در این مرحله به نظرتان منطقی نمی‌رسد شاید به‌این‌علت باشد که کمی شتاب‌زده عمل کرده‌اید. شاید فرزندتان برای بیان احساسات خود به زمان بیشتری نیاز دارد. اگر در چنین موقعیتی قرار گرفتید، دلسرد نشوید. فرزند خود را باز هم به حرف زدن تشویق کنید.
برای تعیین هدفی در جهت حل مشکل، از کودک خود بپرسید که دوست دارد در زمینۀ مشکلش چه‌کاری انجام شود. پاسخ این سؤال اغلب ساده است، او دلش می‌خواهد بادبادک شکسته‌اش را تعمیر کند، یا یکی از مسائل پیچیدۀ ریاضی‌اش را حل کند.
اما مشکلاتی هم هست که نیاز به شرح و توضیح‌دارند. برای مثال پسری که با خواهرش دعوا کرده است باید بفهمد که آیا بهترین هدف انتقام‌گیری است، یا یافتن راهی برای جلوگیری از دعواهای بعدی.
بعضی‌اوقات هم به نظر می‌رسد که هیچ راه‌حلی برای مشکل وجود ندارد. مثلاً حیوان خانگی فرزندتان مرده است، بهترین دوست فرزندتان می‌خواهد به شهر دیگری برود. در چنین مواقعی، احتمالاً تنها راه‌حلی که پیش پای فرزندتان قرار دارد این است که شکست یا محرومیت را بپذیرد یا به هر نحو خود را تسلی دهد.



- فکر کردن دربارۀ راه‌حل‌های ممکن
به اتفاق فرزند خود تلاش کنید تا راه‌حل‌هایی برای حل مشکل او بیابید. پیشنهادهای والدین می‌تواند بسیار مفید باشد، به‌ویژه برای بچه‌های خردسال که فکر کردن به راه‌حل‌های مختلف برایشان دشوار است. اما به یاد داشته باشید که هرگز نباید مسئولیت یافتن راه‌حل را به عهده بگیرید.
اگر واقعاً می‌خواهید که فرزندتان خودش به نتیجه برسد، باید او را تشویق کنید که خودش پیشنهادهایی را مطرح کند.
اینکه چگونه می‌توان به بهترین وجه این فرآیند همفکری را هدایت کرد تا حدود زیادی به سن و سال کودک بستگی دارد. بیشتر بچه‌های زیر ده سال چندان قادر به تفکر انتزاعی نیستند. درنتیجه، در نظر گرفتن بیش از یک راه‌حل در آنِ واحد برایشان دشوار است.
بنابراین به‌محض آنکه با هم به یک راه‌حل رسیدید، کودکی که در این محدودۀ سنی قرار دارد، می‌خواهد آن راه‌حل را قبل از در نظر گرفتن راه‌حل‌های دیگر، امتحان کند.
ایفای نقش یا بازی تخیلی نیز روش عینی و ساده‌ای برای نشان دادن راه‌حل‌های ممکن به کودکان خردسال است. می‌توانید خودتان نقش بازی کنید یا از عروسک‌ها و آدمک‌ها استفاده کنید و راه‌حل‌های مختلف مقابله با مشکل را برای کودک نمایش دهید.
در مورد بچه‌های بزرگ‌تر بهتر می‌توان از روش همفکری استفاده کرد. چون در این مورد می‌توانید به همراه کودک هر راه‌حلی را که به فکرتان می‌رسد، مطرح کنید. برای ترغیب خلاقیت کودک، از همان ابتدا به او بگویید که هر پیشنهادی را که به ذهنش می‌رسد مطرح کند و از این نترسد که ممکن است احمقانه به نظر برسد و تأکید کنید تا موقعی که همۀ راه‌حل‌های ممکن یادداشت نشود شروع به بررسی راه‌حل‌های پیشنهادی نمی‌کنید.
برای اینکه به کودک نشان دهید که در انجام این کار کاملاً جدی هستید تمامی راه‌حل‌های پیشنهادی خود و فرزندتان را یادداشت کنید.
یک روش برای تشویق بچه‌ها به پیشنهاد راه‌حل این است که بین موفقیت‌های گذشته و موفقیت‌های آینده ارتباط برقرار کنید. یکی از موفقیت‌های گذشتۀ فرزندتان را به او یادآوری کنید و سپس او را تشویق کنید تا تجسم کند که مشغول انجام کار جدیدی است و در آن هم به موفقیت دست می‌یابد.
- ارزیابی راه‌حل‌های مطرح‌شده بر اساس معیارهای ارزشی خانواده
حال زمان آن فرا می‌رسد که هر کدام از پیشنهادهای مطرح‌شده را ارزیابی کنید و ببینید کدام‌یک را باید امتحان کرد و کدام‌یک را باید کنار گذاشت. فرزند خود را تشویق کنید که در مورد هرکدام از راه‌حل‌های پیشنهادی به پرسش‌های زیر پاسخ دهد:
آیا این راه‌حل عادلانه است؟ آیا این راه‌حل مؤثر واقع می‌شود؟ آیا خطری در پی ندارد؟
این تمرین به شما فرصت می‌دهد تا به همراه فرزندتان ضرورت وجود حدومرز در مورد برخی رفتارهای خاص را موردبررسی قرار دهید.
- کمک به کودک در انتخاب یکی از راه‌حل‌ها
وقتی شما و فرزندتان عواقب و پیامدهای انتخاب‌های مختلف را بررسی کردید، کودک را تشویق کنید که یکی از راه‌حل‌ها را انتخاب کند و آن را به اجرا درآورد.
درعین‌حال که فرزند خود را تشویق می‌کنید که خودش به راه‌حل‌ها فکر کند، می‌توانید نظرها و راهنمایی‌های خود را نیز به او ارائه دهید. از اینکه برای او تعریف کنید که وقتی به سن او بوده‌اید در مواجهه با مشکلات مشابه چه کار می‌کرده‌اید نترسید.
تأثیر آموزش معیارهای ارزشی به کودک در ضمن کمک به او برای حل مشکلی پیچیده خیلی بیشتر از زمانی است که آن‌ها را به‌صورت مفاهیمی انتزاعی و مجرد مطرح می‌کنید که ارتباطی با زندگی روزمرۀ کودک ندارد.
در عین اینکه می‌خواهید به فرزند خود کمک کنید که درست تصمیم‌گیری کند، به خاطر داشته باشید که بچه‌ها از اشتباهات خود نیز چیزهایی یاد می‌گیرند.
 اگر دیدید فرزندتان برای حل مشکل خود به راه‌حلی گرایش دارد که شما می‌دانید مؤثر نخواهد بود، اما ضرر چندانی نیز در برندارد، به او اجازه دهید که آن را امتحان کند و وقتی‌که آن راه‌حل مؤثر واقع نشد، او را تشویق کنید که راه‌حل بعدی را امتحان کند.
وقتی فرزندتان راه‌حلی را انتخاب کرد، به او کمک کنید تا برای انجام آن طرح و نقشه‌ای مشخص تهیه کند. مثلاً به
خواهر و برادری که دائم بر سر جمع‌کردن ظرف‌های آشپزخانه با هم بگومگو می‌کنند، کمک کنید که این وظیفه را به نحوی با هم تقسیم کنند.
وقتی کودکان برای مشکل خود راه‌حلی انتخاب می‌کنند ولی به نتیجه نمی‌رسند، به آن‌ها کمک کنید تا به علل شکست خود فکر کنند. بعد می‌توانید فرآیند حل مشکل را از نو آغاز کنید. این کار به آن‌ها یاد می‌دهد که ناکام شدن در یک مورد به معنی شکست کامل نیست، بلکه هر شکست بخشی از فرآیند یادگیری است و هر حرکت اصلاحی، آن‌ها را به پیروزی و موفقیت نزدیک‌تر می‌کند.
منبع: پرورش هوش هیجانی در کودکان
پنج مرحله اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحله 5

پنج مرحلۀ اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحلۀ 4پنج مرحلۀ اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحلۀ 4

پنج مرحلۀ اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحلۀ 4 یکی از گام‌های ساده و بسیار مهم در پرورش هیجانات، کمک به کودکان در نام‌گذاری هیجاناتشان است. استفاده از واژه‌ها به کودکان کمک می‌کند تا احساس مبهم، ترسناک و ناخوشایند خود را به چیزی مشخص و قابل‌تعریف تبدیل کنند پنج مرحلۀ اصلی رویکرد پرورش هیجان در کودکان – مرحلۀ 4


راهبردهای تربیتی در فرآیند پرورش هیجان – بخش اولراهبردهای تربیتی در فرآیند پرورش هیجان – بخش اول

راهبردهای تربیتی در فرآیند پرورش هیجان – بخش اول ممکن است بچه‌ها برای ابراز هیجانات خود مهارت کافی نداشته باشند. ممکن است فرزند شما روزی ناراحت به نظر برسد ولی نتواند به شما بگوید چه احساسی دارد و چرا آن احساس را دارد. راهبردهای تربیتی در فرآیند پرورش هیجان – بخش اول


واکنش والدین به هیجانات منفی کودکانواکنش والدین به هیجانات منفی کودکان

واکنش والدین به هیجانات منفی کودکان کودک آنلاین: واکنش های والدین در برابر هیجانات منفی کودکان، به ویژه تاثیر زیادی در رشد تنظیم هیجان دارد. والدینی که با تنبیه واکنش نشان می دهند یا ابراز هیجانی فرزندانشان را به حداقل می رسانند، فرزندان آنها شایستگی هیجانی پایینی خواهند داشت. واکنش والدین به هیجانات منفی کودکان


اثرات رویکرد پرورش هیجان در کودکاناثرات رویکرد پرورش هیجان در کودکان

اثراتِ رویکرد پرورش هیجان در کودکان کودک آنلاین: داشتن والدینِ مربی هیجان چه فایده‌ای به حال کودکان دارد؟ بچه‌های این قبیل والدین در مقایسه با بچه‌های دیگر، ازنظر سلامت جسمانی و پیشرفت تحصیلی وضعیت بهتری دارند. آن‌ها با دوستان خود بهتر کنار می‌آیند، مشکلات رفتاری کمتر و گرایش کمتری به پرخاشگری و خشونت دارند. اثراتِ رویکرد پرورش هیجان در کودکان

نظرات شما

فقط کاربران می توانند دیدگاه خود را ثبت کنند.
در صورتی که عضو هستید اینجا کلیک کنید
و در صورتی که تمایل به عضویت دارید اینجا کلیک کنید.

دیگر مقالات

    مقاله?ویدیو?کاربر?
    لیست مقالات
    لیست ویدیو ها
    لیست کاربران