کودک آنلاین

موضوع مقاله : کودکان و خانواده

دسته بندی : کودکان و خانواده

0
بد زبان و ناسزا گو نبودن والدین
بد زبان و ناسزا گو نبودن والدین کودک آنلاین: بعضی والدین با چنان خشونتی بر سر فرزندانشان فریاد می زنند و جیغ می کشند که این رفتارشان در مرز ناسزاگویی و بددهنی قرار می گیرد، صحبت با کودک همراه با عصبانیت مفرط یا با بدزبانی و ناسزاگویی، اثرات جانبی زیان آوری در حد تنبیه بدنی در بردارد که رفته رفته بر رشد او تاثیر منفی خواهد گذاشت.

بد زبان و ناسزا گو نبودن والدین
کودک آنلاین: بعضی والدین با چنان خشونتی بر سر فرزندانشان فریاد می زنند و جیغ می کشند که این رفتارشان در مرز ناسزاگویی و بددهنی قرار می گیرد، صحبت با کودک همراه با عصبانیت مفرط یا با بدزبانی و ناسزاگویی، اثرات جانبی زیان آوری در حد تنبیه بدنی در بردارد که رفته رفته بر رشد او تاثیر منفی خواهد گذاشت.
کودکانی که والدین شان به آنها ناسزا گفته اند، بیش از آنهایی که کتک می خورند، گرفتار مشکلات روحی و روانی می شوند؛ کودکانی که والدینشان همیشه رفتاری خشمگین، توهین آمیز و تحقیرکننده دارند، بیشتر از سایرین در معرض نارسایی هایی از قبیل ضعف اعتماد به نفس تا افسردگی های بالینی قرار دارند.
جدی بودن با کودکان لازمه اش خشن بودن با آنان نیست. این دو با هم کاملاً متفاوت اند. وقتی می خواهید فرزندتان را برای بد رفتاریش تنبیه کنید، نیازی به سرزنش (همیشه سر به هوا هستی)، طعنه و کنایه (این فکر تو واقعاً محشر بود)، تحقیر (نمی توانم باور کنم که چنین بچۀ لوسی تربیت کرده ام)، یا اتهام (تو همیشه عرصه را به من تنگ می کنی) وجود ندارد.
برای اینکه نظر شما را دربارۀ کاری که انجام داده بفهمد و بداند لازم نیست سرزنشش کنید، بر سرش فریاد بکشید و یا اشکش را در بیاورید، مخصوصاً وقتی آرامش و متانت خود را حفظ کنید او اگر نه بهتر، لااقل به همان خوبی مطلب را درک می کند.
تنبیه همراه با خشونت لفظی، نه تنها اثرات جانبی زیان آوری دارد بلکه به دو دلیل بی فایده نیز هست.
اول:
بخشی از توفیق پدر یا مادر بودن، در باور فرزند به محبت و علاقۀ قلبی والدین به خودش است. اگر مرتباً بگویید از او بیزارید، بی لیاقت است، یا ای کاش بیشتر شبیه شخص دیگری بود، به رابطۀ عاطفی موجود بین خودتان با او آسیب می رسانید و همین، شما را پدر یا مادر ناکارآمدتری می سازد.
از یاد نبرید اظهار نارضایتی از عملکرد کودک به شرطی به صورت گوشمالی نتیجه بخش می شود که کودک به اینکه گوینده درباره اش چگونه می اندیشد اهمیت بدهد؛ حال اینکه هر چه بدخلق تر و خشن تر باشید، فرزندتان اهمیت کمتری به عقاید شما می دهد، که بسیار طبیعی و محسوس است.
دوم:
وقتی چیزی به فرزندتان می گویید خصمانه و یا همراه با عصبانیت باشد، توجه او بیشتر به لحن کلام جلب می شود تا به پیامی که سعی در انتقال آن دارید. آیا تاکنون در رانندگی به طور تصادفی راه را بر کسی بسته اید و او شما را دشنام داده ؟ یادتان هست که به جای توجه به کاری که انجام داده اید (باید قبل از تغییر مسیر نگاه می کردم و ...) متوجه رفتار آن راننده شدید (چقدر این آدم عصبی است).
هر بار کسی بر سر ما فریاد می کشد، از نظر احساسی آنقدر تحریک می شویم که نمی توانیم به محتوای حرف هایش توجه کافی بکنیم. وقتی بر سر فرزندتان فریاد می زنید یا جیغ می کشید، همین ماجرا پیش می آید.



وقتی دربارۀ رفتار غلط فرزندتان با خودش حرف می زنید، می خواهید بر پیام تمرکز کند نه بر شیوۀ پیام رسانی شما. وقتی پیام رسانی تمام می شود، می خواهید ذهنش متوجه کاری بشود که انجام داده و اینکه نباید آن را دوباره انجام دهد، نه اینکه متوجه داد و فریاد و خشم شما بشود. وقتی پرخاشگر و توفنده باشید، دشوار می تواند به پیام شما توجه کند.
صحبت از سرسری گرفتن رفتار ناشایست کودک نیست؛ بدون خشم و فریاد و با لحنی آرام و قاطع بهتر می توانید پیام قوی و نیرومند برسانید (نباید با مداد رنگی روی دیوار نقاشی کنی). اگر می خواهید برای تاکید، صدای خود را بلند کنید عیبی ندارد اما در این کار افراط نکنید. کمی خشم تاثیر بیشتری می بخشد.
برای اجتناب از تنبیه همراه با خشونت لفظی، اظهارات خود را بر رفتار کودک متمرکز کنید نه بر هویت او. تفاوت بین: نمی توانم کارها و رفتارهای تو را تحمل کنم با نمی توانم تو را تحمل کنم یا بین: کار خیلی بدی کردی با تو بچۀ خیلی بدی هستی، خیلی زیاد است.
عبارت اول و سوم باعث می شود کودک از کاری که کرده احساس بدی پیدا کند؛ عبارت دوم و چهارم هویت خودش را تخریب می کند. در تربیت کودک هدفِ اول در نظر است بدون اینکه ناخودآگاه خطای دوم روی بدهد.
نکتۀ دوم اینکه بیش از اظهارنظرهای کلی و نسنجیده باید بر رفتارهای معین کودک تمرکز کنید. بیشترِ عبارات خشن و پرخاشگرانۀ والدین خطاب به فرزندان، به قابلیت ها (هیچ کاری را نمی توانی درست انجام بدهی)، به شخصیت (همیشه دردسر بوده ای)، به اصول اخلاقی (دروغگو هستی) و یا به توانمندی های آتی آنان (تو هیچوقت به جایی نمی رسی) ضربات سنگین و گسترده ای وارد می آورد.
بنابراین وقتی می خواهید به رفتار ناشایست فرزندتان واکنش نشان بدهید، گفته هایتان را فقط به موقعیت موجود محدود نمایید (این کار غلط بود، در این باره به من دروغ نگو، این رفتارها در آینده تو را با مشکل مواجه خواهد کرد). با این کار یعنی با مشخص تر صحبت کردن، احساسات گوینده نیز با خشونت کمتر بروز می کند.
نکتۀ آخر اینکه قبل از گفتن هر حرفی به کودک، دربارۀ آن کمی فکر کنید. بیشتر اوقات علت بیش از حد خشن شدن والدین این است که به سرعت و با عصبانیت واکنش نشان می دهند.
وقتی می خواهید فرزندتان را به خاطر چیزی که پیش آمده تنبیه کنید، قبل از گفتن هر حرفی نفس عمیق بکشید، تامل کنید و کلمات خود را حساب شده بگویید و گفتار و لحن بیان خود را کمی بسنجید.
یکی از مهم ترین امتیازهای پدر یا مادر بودن آن است که کودک با آمادگی طبیعی برای خوشحال و شاد کردن آنان پا به این جهان می گذارد. تنبیه کودک با خشونت (خواه جسمی یا کلامی) به تدریج این آمادگی را در وی کاهش می دهد.
با کودکان کم سن و سال ممکن است به کمک خشونت های لفظی موقتاً در ادارۀ امور موفق بشوید، ولی هنگامی که هشت یا نه ساله می شود، در کوچکترین مسائل عاطفی فرزند خود دچار مشکل می شوید، احساس درماندگی می کنید و از تحمل و بردباری شما فراتر می رود. یادتان باشد هنوز بخش عمده ای از تعلیم و تربیت کودک در پیش است.
منبع: ده اصل ثابت فرزندپروری
بد زبان و ناسزا گو نبودن والدین

در برابر تغییرات ناشی از مراحل رشد کودک صبوری پیشه کنیددر برابر تغییرات ناشی از مراحل رشد کودک صبوری پیشه کنید

در برابر تغییرات ناشی از مراحل رشد کودک صبوری پیشه کنید کودک آنلاین: فرآیند رشد کودک به طرز تدریجی و یکنواخت نیست بلکه بیشتر دگرگونی های جهشی ناگهانی رخ می دهد. در واقع همراه با بزرگ شدن کودک، رشد عقلی و عاطفی او بین دوره های آرام (که در آنها به نظر نمی رسد تغییری روی دهد)، و دوره های تغییر سریع (طوری که از خود می پرسد این همه یکباره روی داده) نوسان دارد.


تربیت کودک بدون فریادتربیت کودک بدون فریاد

تربیت کودک بدون فریاد :یقیناً تربیت فرزندان یکی از دشوارترین کارها در خانواده است . و مسئولیت آن بر عهده پدر و مادر توأمان می‌باشد . که بایستی با هماهنگی و همراهی صورت پذیرد. تربیت کودک بدون فریاد


دستور دادن صحیح والدین به فرزنداندستور دادن صحیح والدین به فرزندان

دستور دادن صحیح والدین به فرزندان کودک آنلاین: والدینی که به دلیل ناآگاهی یا بی نیاز دانستن خود از فراگیری مهارت های فرزند پروری یا به دلیل سرکوب شدن نیازهای ارضا نشده درونی و شکست در نقش های دیگر زندگی از جمله همسر بودن تصمیم می گیرند فرزندشان را باری به هر جهت بار بیاورند و خود را با افتخار سهل گیر می نامند، باید بدانند بزرگ‌ترین نعمت را که همان توانایی سازگاری با محیط و تحمل ناکامی است، از فرزند خود دریغ کرده اند.


تربیت صحیح کودکانتربیت صحیح کودکان

تربیت صحیح کودکان تربیت کردن کودکان کار سختی است ولی وقتی آنها به مدرسه می روند این کار کمی برای والدین آسان تر می شود. کودکان شش تا نه ساله مرتب بایدها و نبایدهای بسیاری را از والدینشان شنیده اند. در این دوران معمولا رفتارهای بهتری از آنها دیده میشود. تربیت صحیح کودکان


شیوه صحیح تنبیه کودکانشیوه صحیح تنبیه کودکان

شیوه صحیح تنبیه کودکان کودک آنلاین: تنبیه مؤثر شامل پنج مرحله و عامل است و معمولاً به ترتیب زیر می آید: - شناسایی و تعیین رفتار معینی که اشتباه بوده - گزاره یا عبارتی در شرح تاثیر ناشایست آن رفتار - پیشنهاد یک یا چند گزینه به جای آن رفتار نادرست - تشریح نوع تنبیه شیوه صحیح تنبیه کودکان

نظرات شما

فقط کاربران می توانند دیدگاه خود را ثبت کنند.
در صورتی که عضو هستید اینجا کلیک کنید
و در صورتی که تمایل به عضویت دارید اینجا کلیک کنید.

دیگر مقالات

    مقاله?ویدیو?کاربر?
    لیست مقالات
    لیست ویدیو ها
    لیست کاربران